(ضریح گمشده) به مناسبت شهادت بانوی دو عالم حضرت فاطمه زهرا
عشق من! پاييزآمد مثل پار باز هم، ما باز مانديم از بهار
احتراق لاله را ديديم ما گل دميد و خون نجوشيديم ما
بايد از فقدان گل، خونجوش بود در فراق ياس، مشكي پوش بود
ياس بوي مهرباني مي دهد
ياس ها يادآور پروانه اند ياس ها پيغمبران خانه اند
ياس ما را رو به پاكي مي برد رو به عشقي اشتراكي مي برد
ياس دامان سپيد آشتي ست ياس در هر جا نويد آشتي ست
بر لبان ما كه مي خنديد؟ ياس درشبان ما كه شد خورشيد؟ ياس
ياس تنها يك سحر مهمان ماست ياس يك شب را گل ايوان ماست
بعد روي صبح، پرپر مي شود راهي شبهاي ديگر مي شود
ياس مثل عطر پاك نيّـت است ياس استنشاق معصوميّـت است
ياس را آيينه ها رو كرده اند ياس را پيغمبران بو كرده اند
ياس بوي حوض كوثر مي دهد عطر اخلاق پيمبر مي دهد
حضرت زهرا دلش از ياس بود دانه هاي اشكش از الماس بود
داغ عطر ياس زهرا زير ماه مي چكانيد اشك حيدر را به چاه
عشق محزون علي ياس است و بس چشم او يك چشمه الماس است و بس
اشك مي ريزد علي مانند رود بر تن زهرا: گل ياس كبود
گريه آري گريه چون ابر چمن بر كبود ياس و سرخ نسترن
گريه كن حيدر! كه مقصد مشكل است اين جدايي از محمد مشكل است
گريه كن زيرا كه دُخت آفتاب بي خبر بايد بخوابد در تراب
اين دل ياس است و روح ياسمين اين امانت را امين باش اي زمين
گريه كن زيرا كه كوثر خشك شد زمزم از اين ابر ابتر خشك شد
نيمه شب دزدانه بايد در مغاك ريخت بر روي گل خورشيد، خاك
ياس خوشبوي محمد داغ ديد صد فدك زخم از گل اين باغ ديد
مدفن اين ناله غير از چاه نيست جز تو كس از قبر او آگاه نيست
گريه بر فرق عدالت كن كه فاق مي شود از زهر شمشير نفاق
گريه بر طشت حسن كن تا سحر كه ُپر است از لخته ي خون جگر
گريه كن چون ابر باراني به چاه بر حسين تشنه لب در قتلگاه
خاندانت را به غارت مي برند دخترانت را اسارت مي برند
گريه بر بي دستي احساس كن! گريه بر طفلان بي عباس كن!
باز كن حيدر! تو شطِّ اشك را تا نگيرد با خجالت مشك را
گريه كن بر آن يتيماني كه شام با تو مي خوردند در اشك مدام
گريه كن چون گريه ي ابر بهار گريه كن بر روي گل هاي مزار
مثل نوزادان كه مادر مرده اند مثل طفلاني كه آتش خورده اند
گريه كن در زير تابوت روان گريه كن بر نسترنهاي جوان
گريه كن زيرا كه گلها ديده اند ياس هاي مهربان كوچيده اند
گريه كن زيرا كه شبنم فاني است هر گلي در معرض ويراني است
ما سرخود را اسيري مي بريم ما جواني را به پيري مي بريم
زير گورستاني از برگ رزان من بهاري مرده دارم اي خزان
زخم آن گل در تن من چاك شد آن بهار مرده در من خاك شد
اي بهار گريه بار نااميد اي گل مأيوس من! ياس سپيد
احمد عزیزی
